وقتی خیلی بچه بودم همیشه بهم می گفتند که یک دختر ایرانی هستم.مهد کودک که رفتم خاله ناهید بهمون شعر ای ایران را یاد داد،بهم یاد داد مردم ایران پارسی زبانند،پرچم کشورم سه رنگ شادابی،صلح،جنبش و امید هست.فهمیدم ایران من روی کره خاکی شکل یه گربست.هیچ وقت یادم نمی ره وقتی فهمیدم که ایرانم گربه شکله خونه که اومدم همش به مامانم می گفتم:ایران هم پیشی دوست داره مثل من پس از این به بعد خیلی ایرانو دوست دارم.وقتی ازم میپرسیدند بچه کجایی با افتخار می گفتم من بچه ایرانم من دختر ایرانم.همیشه به ایرانی بودن خودم افتخار میکردم بدون اینکه حتی دلیل واقعیشو بدونم.وقتی از مامانم می پرسیدم چرا ما ایران را دوست داریم فقط بهم می گفت چون ایران کشورمونه چون ما اینجا به دنیا اومدیم.ولی اون مهسای کنجکاو اصلا با این حرفا راضی نمی شد.همیشه به خودم می گفتم وقتی بزرگ شدم می فهمم و برای مامان هم توضیح می دم.تا اینکه بزرگ شدم.وقتی کتابای تاریخی میخوندم وقتی جاهای باستانی میرفتم به خودم می بالیدم یک دختر ایرانی هستم.کار به جایی رسید که تمام فکر و ذکرم ایران شد.لحظه لحظه هام از ایران پر شد.الان دلیل افتخارمو می دونم.واقعا فهمیدم ایران من به کوروش افتخار میکنه،به بزرگ مرد متمدن ایران.به مردی که نه تنها من یک دختر ایرانی،بلکه سراسر کیهان به نام اوافتخار میکنند.وقتی کوروش خواب آستیاکس را آشفته کرد،وقتی به کیهان چشم گشود،وقتی قرار بود کشته شود،وقتی زنده ماند هیچ کس به این فکر نکرده بود که نامش جهانی می شود.هیچ کس نمی دانست سالها بعد دختری زاده ی زاینده رود درست زمانی که تنها چند روز باقی مانده تا از پنچره وارد 18 سالگی شود به او با تمام وجودش افتخار کند هیچ کس نمی دانست که ایران،که جهان روزی آوازه ی کوروش را مایه ی افتخار جامعه بشری بداند.واقعا کلمات از بیان ان همه غرور من به ایران به کوروش درمانده اند.واژه ها را از سر ذوق نمی توانم در کنار یکدیگر ردیف کنم.تنها می توانم بگویم ای ایران به تو افتخار میکنم که مردم تو به کوروش افتخار میکنند.

روز بزرگداشت کوروش بزرگ،۷ آبان مبارک.

ما هستیم...ایران هست...تا بعد